La vite ie’ ne teatre

Un'altra poesia di Benedetto Leo

Benedetto Leo U' quaratìne pìcche a pìcche
Corato - venerdì 05 marzo 2010
La vite ie’ ne teatre
La vite ie’ ne teatre © n.c.
La vìte iè accàmme na longa precessiòne
de crestiàne, ca la Fertùne se devèrte
a retuà, accàmme tande mariunètte
attaccàte pe fìle ca nan ze vàidene.

Tutte vìvene na vìte
ca pàre fàtte apposte pe lòre
percè pòtene cumannà
o fàsse cumannà.

La fertùne sciòche u sciùoche su
mevènne le fìle.

Accàmme a ne spettàchele già annunziàte,
qualchedune vène chiamate
sàupe o palcoscèneche de la vìte,
a partecepà o’ spettàchele,
pe fà vedàie chedde ca sàpe fa.

Qualche vòlte re pàrte vènene cambiàte
e la Fertùne retuàisce le fìle accàmme vòle ièdde:
ne pìcche sìme prutaguniste e prime attùre,
e dòppe ne pìcche petìme èsse cumbàrse o spettàture.

Tutte stè a fa vedàie all’àlte
ca nan ze vìve sùle pe nu
ma facìme tutte parte dell’Umanità.

Ad’acchessì ògne menùte de la nòsta vìte
àva ièsse vessùte, percè petìmme aprì
u’ còre de l’alte pu còre nùoste
e regalà l’amòre.

Quànne ièdde iè specciàte
tutte retòrne accàmme ièrre prìme.

E allòre rimanìme tutte eguale
pe l’Eternetà.