La nonne maie

Una nuova poesia in vernacolo di Benedetto Leo.

Benedetto Leo U' quaratìne pìcche a pìcche
Corato - venerdì 13 febbraio 2009
La nonne maie
La nonne maie © n.c.
Specciàte la scòle, quànn’erre uagnàune,
accàrrere scìaie da la nonne
pe mangià le cìelse rùsse, trènne re ramàgghie;
ièdde ièrre cundènde e ghi pùre.

Le chiù bbùone èrene chìdde grùosse
ghi arrevàie fàcenne ne zembètte
e pigghiàie assalùte le rùsse
e ògne tande rembàie ne ramètte.

Da la càsce de re fìche seccate, po’,
m’anghiàie re sacchìette du senàle
ièdde m’acchiamendàie accàmme se vàide re d’òre
mèndre vevàie l’àcque de la fendàne.

Iè stàte la merènne de tand’ànne
scalezàte, attùrne all’àrve, pe re semetìedde.
Stàie bbùone, nan stàine tande malànne
e certe vòlte me rembàie le pìede

ne fazzuètte attùrne a la ferìte
“pòvere creatùre, te petìeve fa chiù màle!”
m’abbrazzàie e ghi scappàie.
Quànde me velìevi bène cara nònne.

Na brùtta dì se le pigghiàte u Segnòre.
In do fònde nan zo pùoste chiù le pìete,
so chjangiùte tànde, grànne iè stàte u delàure;
ghi ièrre ne vère rè pìcciue, vecìne a ièdde.